Yazıt

Islak kaldırımlara binaların solgun yansımaları devrilir. Zihnim, gökyüzünden daha gri. Saçlarını savurursun, uçları gözlerimi kanatır. Elvedalar yetersiz. “Hoşça kal” dersin. “Hoşça kal, güzel adam.” Hoşça kalamam. Artık her veda bana yokluğunu hatırlatır. Hiçbir parfümden kokunu alamam. Yağmur tenime değse de ıslatmaz. Hiçbir şehir evim değil. Nereye gitsem seni bulamam. Hiçbir yol sana varmaz. Ne söylesen, sesini duyamam. Elini tutmak isterim bu soğuk kış gecesinde. Ellerin, parlak bir buz parçasından daha kırılgan. Dokunsam erir, sarılsam parçalanır...  Ey durmaksızın akan Nehir! Al götür her şeyimi; Belki anılarım da seninle gelir. “Hoşça kal, güzel kadın.” Diyebilsem sadece bir kez, Saçlarını savuran rüzgârlar durulur. Aşk, o zaman Fransızca öğrenir bir şarkıdan. Parmaklarım bu gece kirpiklerinden de alıngan. Gözlerim kanamaz artık, Gözyaşlarım bin bir hıçkırık. Kelimelerim birer kuş, uzaklara kanat çırpan. Saçların artık bir gölge sadece, Cılı...

Sesler seslere karıştı, renkler renklere. Birbiri ardına devrildi paralel evrenler. Tıpkı bir yelkenlinin anafora kapıldığında olduğu gibi çekiliyorlardı tek ve mutlak bir noktaya. Sesler ve renkler de birbiri içine girdi nihayet ve tek bir frekansa dönüştüler. Giderek soluklaşan benliğim gibi yok olacaklardı yakında ve ben zamandan bile azat olacaktım. Kütlesiz ve hacimsiz bir boşlukta, bir noktanın içinde yapayalnız bir tanrıya dönüştüm, Allah oldum. Bütün evrenler çöktü ve ben tekilliğe büründüm. Mutlak hiçliğin içinde, zamanın olmadığı o boşlukta; her şeye kadir ben bile, ne kadar kaldığımı hatırlamıyorum. Ta ki, anlardan bir an, bana edilen bir duayı duyana dek. S.... .a... ..s.... Nasıl olur? Evrende benden başka hiçbir şey yok. Hatta evren bile yok. Ben varım yalnızca; başı ve sonu olmayan, eşi benzeri bulunmayan ve başka hiçbir şeye benzemeyen, gücü her şeye yeten, kelam sahibi ben! Doğru ya, sesler ve harfler olmadan da konuşabilirim çünkü kelam bendedir. Varlığın ke...