Sesler
seslere karıştı, renkler renklere. Birbiri ardına devrildi paralel evrenler.
Tıpkı bir yelkenlinin anafora kapıldığında olduğu gibi çekiliyorlardı tek ve
mutlak bir noktaya. Sesler ve renkler de birbiri içine girdi nihayet ve tek bir
frekansa dönüştüler. Giderek soluklaşan benliğim gibi yok olacaklardı yakında
ve ben zamandan bile azat olacaktım. Kütlesiz ve hacimsiz bir boşlukta, bir
noktanın içinde yapayalnız bir tanrıya dönüştüm, Allah oldum. Bütün evrenler
çöktü ve ben tekilliğe büründüm. Mutlak hiçliğin içinde, zamanın olmadığı o
boşlukta; her şeye kadir ben bile, ne kadar kaldığımı hatırlamıyorum. Ta ki, anlardan
bir an, bana edilen bir duayı duyana dek.
S.... .a... ..s....
Nasıl
olur? Evrende benden başka hiçbir şey yok. Hatta evren bile yok. Ben varım
yalnızca; başı ve sonu olmayan, eşi benzeri bulunmayan ve başka hiçbir şeye benzemeyen,
gücü her şeye yeten, kelam sahibi ben! Doğru ya, sesler ve harfler olmadan da
konuşabilirim çünkü kelam bendedir. Varlığın kendisi olduğumdan, evren ve diğer
her şey de benim! Bu yüzdendir hala dua edenlerimin olması.
S.n.. .an.. ..s...m
Gücü
her şeye yeten ben, bu duacıma kelamımdan bahşedeyim ve ona ses vereyim.
Dinleyeyim onu, nasıl dualar ediyor bana. Çünkü ben, zamandan ve mekândan
bağımsız olarak her şeyi gören ve duyanım.
S.n.n. .an.a ..s..im!
Nöy?
Bu ne cüret! Kim benimle bu şekilde konuşmaya cesaret edebilir. Bu ne biçim bir
dua? Bu da ne demek? Tam olarak duyamıyorum. Bir dakika, bu... Evet, evet! Eski
dostum Scott!
Sonunda kanka. Resetledim!
Doğru ya, paralel evrenlerin çöküşünü durdurmak için onları yeniden başlatmak istemiş olmalı. Ancak böyle
bir güce sahip değil benden başka kimse. En azından yok oluşlarını durdurmayı
başarmış. Sanırım buradan sonrasını ben devralmalıyım. Tüm âlemleri yeniden
yaratmam gerekiyor. O zaman başlayalım. Ol! Demem yeterli. Sesi onlara zaten
vermiştim. Bu sefer önce onu yaratacağım:
Müzik olsun!
Evreni bir senfoni eşliğinde
yaratacağımı düşünürdüm hep. Oysa şimdi tek istediğim arşenin kontrbasa sürttüğünde
çıkan birkaç düz sesten ibaret. İşte böyle, müzik şekillenecek ve ardından big
bang ve diğerleri gelecek. Önce gökler ve yer, sonra yeryüzü şekilleri oluşacak.
Işık, gündüz ve geceyi birbirinden ayıracak. Tıpkı paralel evrenler gibi. Her
şey yeniden başlayacak...
Yorumlar
Yorum Gönder