Metafor

 “Cennete girebilmek için önce ölmek gerekir. Ölmeyi kabul ediyor musunuz?”

 Göz alabildiğince uzanan vadinin ortasında, gece yarısına birkaç dakika kala geldikleri bu yerde karşılarına çıkan iri yarı, takım elbiseli ve siyah kravatlı adam tüm ciddiyetiyle bu soruyu yöneltti, ikiliye. Gençler, şık giyimli “bekçinin” aksine çok sıradan görünüyorlardı.

 Hiç tereddüt etmeden, gururunun vücut diline yansımasıyla -sırt dik, göğüs şişik- çenesini gayrı ihtiyari yukarı kaldırarak “Evet.” diye yanıtladı Muzaffer. Yine de soru ona gereğinden fazla ciddi görünmüştü. Adam arkasını dönüp sandığa ilerlerken, yanında olanları kayıtsız gibi görünmeye çalışarak izleyen ama aslında heyecanını bastırmaya çalışan İbrahim’e döndü tereddütle. Korkunca göz bebekleri büyür sanırsınız... Bekçinin almaya gittiği şeyi görünce Muzo’nun göz bebekleri gecenin karanlığında bir zeytin tanesi kadar büyük ve simsiyahken bir anda bir toplu iğne başı boyutuna kadar küçülüverdi.

 Gözlerini Avrupa tarzında dövülmüş kılıçtan ayıramıyordu. Çelik, gecenin karanlığına rağmen ay ve yıldızların solgun ışığı altında bile kutsal bir eşyaymışçasına parıldıyordu. Gözlerini bu ışık cümbüşünden ayırmadan eliyle arkadaşını dürttü.

 “Lan oğlum adam öyle cennet-mennet deyince, bize birer sıra kokain üfleyecek, hiç olmadı ikişer fırt cuğara uzatacak falan sandım bu ne lan? N’oluyor oğlum herifin elinde kılıç var?”

 “Abartma.” Dedi İbrahim, heyecanını gizlemeye çalışarak.  

 “Cennete gitmek için ölmemiz gerekiyor. Bu kılıç, ruhumuzu cennete yollayacak bir araç sadece; seremoninin bir parçası.”

 İbrahim’in belli ki olan biten her şeyden haberi vardı, hatta belki de seremoniyi düzenleyen bizzat kendisiydi. Kılıcın kabzasındaki mührü alnına dokundurulurken öylece bekledi. Bekçi, kılıcı ikisinin de alnına birer kez dokundurdu ve arkasını dönerek sandığa doğru ilerledi. O sırada karşılarında büyük bir gürültüyle dev bir kapı açılmaya başladı. Kapı aralandıkça yukarı doğru çıkan merdivenler belirginleşiyordu. Sevinç çığlıklarından oluşan bir ses dalgası yükseldi ışıkların ve dumanların arasında. 

 Cennet onları çağırıyordu...